Samenwerken aan een curriculum

Blog bijdrage van Tom Broens over het grassrootproject Samenwerken aan een curriculum.

Een curriculum is een ‘levend’ ding. Geregeld ontwerpen en veranderen managers, coördinatoren en docenten de onderdelen van een curriculum. Overzicht, structuur en consistentie zijn op een handmatige manier moeilijk te bereiken. De ontwikkelde curriculum tool maakt het mogelijk om binnen een curriculum raamwerk, ontworpen door onderwijsmanagers van een opleiding, de docenten en coördinatoren de ruimte te geven om hun onderwijs vorm te geven. Concreet beschrijft het management van de opleiding een opleidingsraamwerk met o.a. eindtermen, vakken, leerdoelen per vak, mapping met leerlijnen, niveaus en externe raamwerken. De docenten/coördinator vult dit raamwerk aan met specifieke leerdoelen die relevantie hebben in daadwerkelijk onderwijsonderdelen. Dit alles in een online omgeving die makkelijk in gebruik is. We zijn deze tool nu aan het vervolmaken zodat deze ingezet kan worden bij de vernieuwing van het bachelor curriculum Medische Informatiekunde waar de gewenste samenwerking tot zijn recht kan komen. Een eerdere versie heeft reeds de relevantie van een curriculum tool aangetoond bij het accreditatieproces van onze opleidingen.

Bachelor Medische Informatiekunde

Blog Peerreview digitaal

Blog van Robert van Wijk over de Grassroot Peerreview digitaal, 15 februari 2018

“Misschien moeten we het volgend jaar toch maar weer op papier doen” was de suggestie van een collega nadat we alle inleverlinks voor onze digitale peerreview-opdracht hadden gemaakt. Vijf links met instructies voor in totaal zes groepen studenten die volgende week gebruik gaan maken van Turnitin, Feedbackfruits en de ingebouwde mogelijkheden van Canvas om elkaar feedback op geschreven rapporten te geven.

Ik moet toegeven dat het inderdaad een flinke investering in tijd en moeite was. We hebben als experiment alle meer of minder relevante opties aan en soms weer uit gezet en daarbij loop je tegen onverwachte zaken aan. Zo wist bijvoorbeeld één van de systemen de moeizaam ingevoerde beoordelingscriteria wanneer een individuele opdracht omgezet wordt naar een groepsopdracht. Dat moet je maar net weten.

Al doende leert men gelukkig en ondertussen hebben we een aardig beeld van de unieke mogelijkheden van ieder systeem. Zo is een zelfbeoordeling alleen mogelijk in Turnitin, respecteert Feedbackfruits als enige bestaande groepsindelingen bij het automatisch toedelen (vandaar vijf en geen zes inleverlinks) en kostte Canvas veruit het minste tijd om op te zetten. En ieder systeem heeft een goed verborgen plek om een rubric in te voeren, al weigert Turnitin consequent om deze bij peerreview te gebruiken.

Ondertussen werken we met onze studenten alvast binnen Canvas, dat we in het eerste jaar van de bacheloropleiding informatica uitgebreid aan het piloten zijn. Ook de links naar Feedbackfruits en Turnitin zijn dus binnen Canvas gemaakt. Dit leverde in eerste instantie wat foutmeldingen op, waarbij we gemerkt hebben dat je als docent niet makkelijk kunt testen hoe een gekoppeld systeem voor de studenten eruit ziet of werkt.

Ook de recente controverse rond Turnitin volgen we op de voet. Mochten studenten principiële bezwaren hebben tegen een systeem of mocht er fouten optreden die een extern systeem onwerkbaar maken, dan vallen we terug op enkel de mogelijkheden binnen Canvas.

Als nu alles naar verwachting loopt, leveren de studenten uiterlijk aankomende zondagavond hun technisch rapporten in binnen Canvas en krijgt (bijna) automatisch iedere student twee andere rapporten van groepsgenoten om door te nemen. Wij kijken kritisch met ze mee en toetsen of het systeem ons helpt om het zicht op de peerreview te houden.

Later deze week zien we de studenten om onder begeleiding van hun tutor samen de feedback door te nemen en een plan te maken om het eigen rapport te reviseren. Daarbij gaan we hun ervaringen verzamelen over de gebruikte systemen om te bepalen hoe makkelijk het was om feedback te geven en te ontvangen, en welke aanpassingen we gaan maken voor een tweede ronde peerreview bij een tweede rapport. We hebben goede hoop dat we op dat punt niet meer naar papier terugverlangen!

Alle opdrachten

Blog Derivatives: strategies in action

Blog bijdrage van Dr Philippe Versijp over het grassrootproject Derivatives: strategies in action

Keuzes, keuzes, keuzes

De productie van webcasts, en inbedding daarvan in het onderwijs, is geen ‘rocket science’. Het is de kern van de grassroot “Derivatives: strategies in action”, maar ook voor deze grassroot deed ik dit al, de nodige jaren zelfs. Die ervaring neemt niet weg dat het iedere keer een kwestie blijft van keuzes maken: wat is de beste oplossing voor dit vak? Voor deze studenten? Met deze set van restricties? In dit blog hoop ik een deel van dat proces wat explicieter te maken, ten bate van collega’s die tegen vergelijkbare vraagstukken aan (gaan) lopen.

Keuze 1: niveau

Een van de aanleidingen voor het project was een verschil in voorkennis bij studenten. De basis van de materie die in mijn deel van het vak behandeld wordt, is eigenlijk al eens eerder aan de studenten voorgeschoteld, in de marge van een ander vak. Op die basis bouwen we dan verder. Maar zoals wel vaker gebeurd: die voorkennis blijft niet altijd hangen, en als het geen hoofdonderdeel van een eerder vak is, kan het een ondergeschoven kindje worden. Niet bij iedereen, maar met bijna 500 studenten is zelfs een niet zo groot percentage al een groep waarvoor het loont moeite te doen.
Ook speelt interesse een rol; derivaten is typisch een onderwerp wat fascineert, of al gauw een ver-van-mijn-bed-show is.  Normaliter zit een docent in zo’n geval met de handen in het haar: te snel te diep de materie induiken leidt tot vele afhakers onder de studenten die toch al weinig affiniteit met het onderwerp hadden; te langzaam en er ontstaat terecht gemor dat er weinig toegevoegde waarde is. Bovendien hebben we einddoelen, en ook die moeten gehaald worden.

De originele insteek was om de webcasts vooral te richten op de basis, ter ondersteuning van wat zwakkere / minder voorbereide student. Door in een filmpje een vrij basaal concept als put-call-parity uit te werken, kan op college dat sneller afgedaan worden.
Tijdens de productie merkte ik echter dat het nog niet zo makkelijk is om de zaken eenvoudig te houden. Ook een simpele combinatie van twee opties kan juist om complexe redenen gemaakt worden. Bij nader inzien was dit ook helemaal geen ramp; immers, ook de sterkere studenten doen er goed aan de webcasts te bekijken, en dat zullen ze alleen doen als er voor hen ook wat te halen valt. Combineren is dus zo gek nog niet! Zo lang het maar geen middelmaat wordt, want dan gaan we aan de oorspronkelijke doelstelling voorbij. De uiteindelijke keuze is dan ook geworden dat er 6 webcasts zijn gemaakt die vrij basaal zijn ingezet (niet per se makkelijk, maar ‘basaal’ als in ‘gericht op de basis’) en dus ook zonder al te veel parate voorkennis te volgen zijn, en één voor een gevorderd onderwerp, maar dat alle 7 een paar elementen bevatten die juist een brug maken naar de andere doelgroep.

Keuze 2: techniek

Of moet ik zeggen: de keuze tussen schoonheid of utiliteit? Feit is dat een geluids- of beeldkwaliteit die een jaar of 5 geleden prima leek, nu toch wat bedenkelijk overkomt. Jan-en-alleman vlogt inmiddels waardoor het een simpel trucje lijkt, maar de beeldvorming wordt vooral bepaald door de kleine minderheid die dit zeer serieus en – zo vermoed ik althans – met forse inzet van middelen aanpakt. De keuze is dan ook hoeveel tijd en energie je als docent in de techniek wilt steken.

Om een voorbeeld te noemen: geluidskwaliteit is van groot belang, en er zijn verschillende manieren om die goed te krijgen. De meest drastische oplossing is met een studio te werken. Ideaal om omgevingsgeluid te voorkomen, wellicht met iemand direct aan de knoppen, maar een stuk minder flexibel (moet gepland worden, om te beginnen). Makkelijker is het om achteraf de ergste zaken te verhelpen: slechte stukjes weggooien, en Camtasia heeft bijvoorbeeld algoritmes die structureel omgevingslawaai uit je opname halen; ICTO had nog wat krachtigere varianten daarvan.

Of nog een: Derivaten strategiën zijn bij uitstek geschikt voor screencasts omdat de elementen als LEGO-blokjes opgebouwd kunnen worden. Dat kan natuurlijk in volledig 3D, met leuke effecten. Een collega had bij een presentatie zelfs een HTML-gebaseerd project dat er best bruikbaar uitzag. Aan de andere kant, zelfs dan kost het de nodige uren dat op te zetten, je de software eigen te maken en de juiste elementen te programmeren, etc. etc. Hoewel visueel niet heel spannend, kan je met het simpele Powerpoint ook een heel eind komen als je lijnen en vlakken wilt stapelen.

Uiteindelijk worden dit soort keuzes vaak voor je gemaakt (zie ook keuze 3). Een webcast die de boodschap overbrengt en waarbij de productiekwaliteit niet afleidt van die boodschap is effectiever dan geen webcast. De keuze is dus meer wat binnen de tijd en de technische mogelijkheden haalbaar is. Dus in dit geval toch Powerpoint, geen studio, maar wel beide sets algoritmes. Het doel is niet de koning van Youtube te worden, maar een bestaand vak te verbeteren. Wel nu, dat is gebeurd. Een degelijke webcast die naar de studenten gaat is beter dan een uitmuntende die nooit af is.

Keuze 3: tijdspad

Deze grassroot was bedoeld als een snel project. Het vak waarvoor de webcasts bedoeld zijn, werd immers al in april/mei gegeven. Dat was een duidelijke deadline, en hoewel een grassroot-grant wat tijd vrijspeelt, bleef die tijdsdruk. De meeste webcasts zijn op tijd af en op Blackboard gezet, maar de bekroning, een (of twee) webcasts die ook een opgave met een complexe strategie uitwerkt, is er bij in geschoten. Die zal na de zomer alsnog worden gemaakt; in november is er een vak voor een ander programma, maar met sterk overlappende inhoud.

Het grote voordeel van webcasts is dat ze ook individueel nuttig en bruikbaar moeten zijn. De studenten kregen niet alles waarop ik gehoopt had, maar wel veel materiaal met meerwaarde. Dat kan prima bij een volgende gelegenheid aangevuld worden. Een keuze voor uitstel, maar geen afstel dus.

Wordt vervolgd.